در پستهای قبلی از دهه آموزش توسعه
پایدار سخن به میان آمد.در حال حاضر وارد چهارمین سال از این دهه شده ایم .برنامه
ای جهانی که یونسکو متولی اقدام در این زمینه است.در واقع در دهه آموزش برای توسعه پایدار به دنبال ایجاد دوران انتقالی به
سوی آگاهی فراگیر نسبت به توسعه پایدار می
باشد و هدف از بر پایی آن ادغام چشم انداز توسعه پایدار در کل برنامه های اموزشی
(همه سطوح و همه بخشهای آموزشی) در کلیه کشورهای جهان می باشد . مشارکت کنندگان
برای رسیدن به این هدف در سطح ملی هر کشور شامل دولت مراکز دانشگاهی جامعه علمی تشکلهای
غیر دولتی عموم مردم جامعه محلی و رسانه ها هستند.از این منظر توسعه پایدار نه به
شکل یک مفهوم تکنولوژیکی بلکه آموزشی نگریسته می شود و آموزش به عنوان فرآیند
تسریع کننده تغییرات اجتماعی از طریق افزایش آگاهی عمومی در زمینه ارزشها «رفتارها
و نحوه زندگی برای دستیابی به آینده پایدار تلقی می شود.
بهر حال وقتی صحیت از آموزش در همه سطوح و همه بخشهای آموزش می شود این آموزش
از سنین زیر دبستان و مهد کودک آغاز و در همه سطوح آموزش و همه گروههای اجتماعی و حتی آموزش عالی ادامه می باید که طیف بسیار
وسیعی را در بر می گیرد.
در
حال حاضر در چهارمین سال از این دهه جهانی هستیم و شاهد تلاشی حتی برای آغاز حرکت نیستیم .این دهه و دهه
های بعدی نیز به پایان خواهند رسید بقولی این نیز بگذرد........................
نمی دانم به چه دلیل وضعیت موجود مرا به یاد این بیت پرمسمای حافظ علیه الرحمه انداخت.تو گویی آنان که در پیاله عکس رخ یار می دیده اند از پیش فرزندان کاهل خویش را نیز دیده اند کسی چه می داند...............
